به گزارش آوای اقتصاد;
به موازات پیروزی انقلاب اسلامی ایران در بهمن ۱۳۵۷، واکنشهای منطقهای و بینالمللی به این انقلاب افزایش یافت. کشورهای عربی به ویژه، به دلیل رقیبپنداری ایران از نظر فرهنگی و اقتصادی، در پی مقابله با تأثیرات احتمالی انقلاب اسلامی برآمدند. در این راستا، کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در سال ۱۹۸۱ در ابوظبی به تشکیل ائتلافی به نام این شورا پرداختند که هدف آن مقابله با صدور انقلاب اسلامی ایران بود.
شورای همکاری خلیج فارس در ابتدا به حمایت از عراق پرداخت و در اجلاسهای خود، مواضع ظاهراً بیطرفانهای را در قبال جنگ اتخاذ کرد. به عنوان مثال، در اجلاس اول خود، اعلام کرد که مسئولیت امنیت خلیج فارس به عهده کشورهای منطقه است و از مداخله قدرتهای خارجی جلوگیری میکند. اما در عمل، این موضع به حمایت از عراق تفسیر میشد.
پس از فتح خرمشهر در خرداد ۱۳۶۱، شورای همکاری به تدریج به سمت نزدیکی به ایران و تلاش برای میانجیگری حرکت کرد. این تغییر موضع به دلیل درک جدید از اوضاع جنگ و نگرانی از پیروزیهای ایران بود. به طور کلی، از اواخر دهه ۱۹۸۰ و با کاهش تأثیرات مستقیم انقلاب اسلامی، اعضای شورا سعی کردند سیاستهای تعدیل یافتهتری را نسبت به ایران اتخاذ کنند.
نکته قابل توجه در این دوران، رویکرد دوگانه شورای همکاری بود. از یک سو، این شورا به تأکید بر لزوم پایان جنگ و حمایت از صلح پرداخت و از سوی دیگر، همزمان با افزایش فشارها بر ایران، به تشکیل نیروی واکنش سریع خلیج فارس و درخواست کمک از کشورهای بزرگ برای مداخله در جنگ نیز روی آورد. این سیاستها نشاندهنده تلاش شورا برای تأمین امنیت خود و مقابله با تهدیدات احتمالی از سوی ایران بود.
در نهایت، در حالی که شورا به طور رسمی از هرگونه مداخله در امور داخلی ایران اجتناب میکرد، در عمل به عنوان یکی از حامیان مهم عراق در جنگ تحمیلی عمل کرد و از این طریق، در تلاش برای حفظ ثبات و امنیت در منطقه نقش مؤثری ایفا نمود.
