به گزارش آوای اقتصاد;
کاوشهای باستانشناسی در تخت جمشید در اوایل دهه ۳۰ خورشیدی آغاز شد. این مجموعه باستانی که حدود ۴۵ سال پیش در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد، یکی از پایتختهای مهم امپراتوری هخامنشی به شمار میآید و بخشی از عظمت و شکوه آن در طول سالها حفاری، از دل خاک بیرون کشیده شده است.
در سال ۱۹۲۴ میلادی، ارنست هرتسفلد، باستانشناس آلمانی، به درخواست دولت ایران ماموریت یافت تا از تخت جمشید ویرانههایی برجای مانده از کاخهای هخامنشی را مستندسازی کند. کاوشها از زمستان ۱۹۳۰ آغاز شد و تا سال ۱۹۳۹ با حمایت موسسه شرقشناسی دانشگاه شیکاگو ادامه یافت. در این دوره، هرتسفلد موفق به کشف بقایای بسیاری از جمله کتیبههای کاخ خشایارشا و الواح گلی تخت جمشید شد.
پس از هرتسفلد، اریک اشمیت، باستانشناس آمریکایی آلمانیتبار، از سال ۱۹۳۵ به کاوشها پیوست و حفاریها را با تمرکز بر کشف آثار بیشتر از تخت جمشید و اطراف آن گسترش داد. گروه اشمیت به گردآوری مدارک جامع و مفصلی از جمله عکسهای هوایی پرداخت که امروزه از منابع باارزش مستندسازی این مجموعه است.
در نهایت، تخت جمشید با تلاش شهریار عدل، ایرانشناس برجسته، در پنجم آبانماه ۱۳۵۸ به فهرست میراث جهانی یونسکو راه یافت.
