به گزارش آوای اقتصاد;
این جشن که از قدیم به «تیرگان» نیز معروف بوده، نمادی از همبستگی، مودت و شادی است.
مردم در این شب به تفأل دیوان حافظ، خواندن دعا برای درگذشتگان، و مصرف انواع میوه و خوراکیهای محلی از جمله پرتقال، نارنگی، انار، ازگیل، و کماج میپردازند. همچنین اعضای خانواده به دور هم گرد آمده و تا پاسی از شب به خواندن اشعار محلی، نظیر «عزل» و «امیری» مشغول میشوند.
یکی از رسوم جذاب این جشن، رفتن نوجوانان و جوانان محلی به خانههاست که در سکوت از صاحبخانهها میوه و هدیه طلب میکنند. صاحبخانه بدون دیدن آنها، هدایا را در حیاط میگذارد و با ضربهای ملایم بر بدنشان امنیت و سلامتی آنان را برآورده میکند.
علاوه بر این، شکستن گردو نیز بخشی از آیین است که نشاندهنده پیشبینی سالی خوب یا ناخوش برای فرد است.
