به گزارش آوای اقتصاد،کلانشهرها بستر پویایی و تحرک اجتماعی، اقتصادی، صنعتی و فرهنگی هر کشوری است و در ایران بزرگ و با پیشینه چندین هزارساله، شهر تهران نماد اصلی و الگوی زنده پویایی شهری است.
رشد فزاینده جمعیت و توسعه روز افزون زیرساخت های حیاتی به ویژه در حوزه انرژی و شریان های حیاتی مسئله تاب آوری در شرایط حساس را به یکی از دغدغه های اصلی سیاست گذاران در کلانشهر تهران تبدیل کرده است. در کنار تمامی این مسائل، آب، به عنوان حیاتی ترین شریان شهر و یکی از مهمترین مؤلفههای پایداری و تابآوری شهری تعریف می شود. امروز بیش از هر زمان دیگر، شهرهای بزرگ در برابر چالشهای ناشی از تغییرات اقلیمی، کاهش منابع آبی، رشد جمعیت، افزایش مصرف و فرسودگی زیرساختها نیازمند نگاهی جدید به مدیریت آب هستند. در چنین شرایطی، تابآوری شهری در مسئله آب، دیگر یک انتخاب نیست؛ بلکه ضرورتی راهبردی برای حفظ کیفیت زندگی شهروندان و استمرار حیات شهری به شمار میرود. رسیدن به این تاب آوری تنها و تنها به مدد سازگاری با مسئله کم آبی به ثمر می نشیند. تهران، به عنوان کلانشهری پرجمعیت و پرمصرف، با محدودیتهای جدی در منابع آب روبهروست. کاهش بارندگیها، افزایش دمای هوا، تداوم خشکسالیها و فشار مضاعف بر شبکههای تأمین و توزیع، ضرورت بازنگری در شیوههای مدیریت آب را دوچندان کرده است. در این میان، تابآوری شهری زمانی معنا پیدا میکند که شهر بتواند در برابر بحرانهای آبی مقاومت کند، خود را با شرایط جدید تطبیق دهد و در کوتاهترین زمان به وضعیت پایدار بازگردد.
