به گزارش آوای اقتصاد
به نقل از مهدی محمدی در مصاحبه اختصاصی با خبرنگار تحریریه صنعت و معدن خبرگزاری صدا و سیما با اشاره به سهم پایین فولاد آلیاژی در تولید فولاد کشور افزود: از مجموع ۳۲ میلیون تن تولید سالانه شمش فولاد در ایران، حدود ۵ درصد به فولاد آلیاژی اختصاص دارد؛ این در حالی است که میزان تولید واقعی از این ظرفیت کمتر است.
او با اشاره به سهم فولاد آلیاژی در کشورهای صنعتی ادامه داد: در کشورهایی مانند کره جنوبی و ژاپن، ۱۵ تا ۲۵ درصد ظرفیت تولید فولاد به محصولات آلیاژی اختصاص دارد.
ضرورت حمایت از تولید فولاد آلیاژی
رئیس انجمن فولاد آلیاژی ایران با تأکید بر ضرورت حمایت از تولیدکنندگان این بخش گفت: دولت باید برای توسعه تولید فولاد آلیاژی مشوقهایی در نظر بگیرد و به واحدهایی که از فناوریهای جدید استفاده میکنند، سهم بیشتری از برق و گاز اختصاص دهد.
محمدی افزود: همچنین تولیدکنندگان فولاد آلیاژی باید از برخی محدودیتهای ارزی مربوط به بازگشت ارز حاصل از صادرات معاف شوند تا امکان توسعه صادرات محصولات با ارزش افزوده بالاتر فراهم شود.
فروش دستوری ارز؛ مانع صادرات فولاد
او یکی از مشکلات صادرات فولاد را الزام به فروش ارز حاصل از صادرات با نرخ دستوری دانست و گفت: تولیدکنندگان شمش فولادی باید ۴۰ درصد ارز حاصل از صادرات خود را با نرخ ۱۹۳ هزار تومان در سامانه عرضه کنند، در حالی که نرخ دلار در بازار آزاد حدود ۲۷۰ هزار تومان است.
محمدی با انتقاد از سازوکار خرید ارز صادراتی افزود: در این فرایند بانکها ارز تولیدکنندگان را خریداری میکنند، در حالی که واردکنندگان و تأمینکنندگان باید خریدار مستقیم این ارز باشند.
وی ادامه داد: ارز خریداری شده از تولیدکننده، دو روز بعد با قیمتی نزدیک به نرخ بازار آزاد عرضه میشود که این سازوکار زمینهساز تورم و نارضایتی تولیدکنندگان است.
بخشنامهها؛ محدودیت اصلی تولید فولاد
رئیس انجمن فولاد آلیاژی ایران با انتقاد از نظام بخشنامهای و نحوه تخصیص مواد اولیه و انرژی به صنایع فولادی گفت: برخی بخشنامهها با افزایش قیمت مواد اولیهای مانند گندله و کنسانتره، هزینه تولید را بالا میبرند و محدودیتهای بیشتری برای تولیدکنندگان ایجاد میکنند.
محمدی افزود: در مقابل، برای فولادهای آلیاژی و محصولات با کاربردهای خاص و ارزش افزوده بالاتر، طبقهبندی مشخصی در تخصیص انرژی وجود ندارد تا محدودیت کمتری برای تولید این محصولات در نظر گرفته شود.
او با تأکید بر ضرورت تخصیص متناسب انرژی به صنایع با ارزش افزوده بالاتر ادامه داد: تولید فولادهای آلیاژی به ازای هر کیلوواتساعت برق و هر مترمکعب گاز، ارزش افزوده بیشتری ایجاد میکند؛ بنابراین باید سهم بیشتری از انرژی به این بخش اختصاص یابد.
بیش از ۱۰ سال سرمایهگذاری در زیرساختهای صنعتی انجام نشده است
رئیس انجمن فولاد آلیاژی ایران با اشاره به محدودیتهای برق و گاز صنایع فولادی گفت: محدودیتهای تولید در درجه نخست از بخشنامههای دولتی ناشی میشود و در کنار آن، بیش از ۱۰ سال است که سرمایهگذاری کافی در زیرساختهای صنعتی انجام نشده است.
محمدی افزود: صنعت فولاد در مقایسه با زیرساختهایی مانند برق و گاز، عملکرد بهتری در تحقق اهداف چشمانداز ۱۴۰۴ داشته است؛ اما اکنون محدودیتهای بخشنامهای از مهمترین موانع فعالیت این صنعت به شمار میرود.
او تأکید کرد: اصلاح رویکردهای مدیریتی و حاکم شدن تفکر سیستمی میتواند به رفع بسیاری از مشکلات صنعت، از جمله محدودیتهای برق و گاز کمک کند.
محمدی در پایان گفت: ابزار و فناوری بهتنهایی مشکلات تولید را برطرف نمیکند و آنچه بیش از همه اهمیت دارد، فراهم کردن بستر مناسب و فضای پایدار برای فعالیت تولیدکنندگان است.