به گزارش آوای اقتصاد;
او گفت: «پسرم از سن ۶ سالگی با دیدن صحنههای اعدام، به تقلید از این رفتارها روی آورد. یک بار سعی کردم با بستن چشمانش، او را از دیدن لحظه به دار آویختن یک جوان بازدارم، اما متأسفانه موفق نشدم. آن صحنه تلخ در ذهنش ماندگار شد و از آن روز به بعد، همواره به دنبال مکانهای خلوت و اتاقهای دربسته بود تا آن دردناکترین صحنهها را به نمایش بگذارد.»
این روایت تلخ نشاندهنده تأثیر عمیق و مخرب تجربیات دوران کودکی بر روان نوجوانان است
