به گزارش آوای اقتصاد;
غذا نهتنها بهعنوان یک عنصر فرهنگی بلکه بهعنوان ابزاری برای ایجاد تصویر مثبت در جامعه بینالمللی شناخته میشود. به گفته پل راکوور، دیپلماسی غذایی به فتح قلبها و ذهنها از طریق اشتها کمک میکند. این مفهوم با انواعی از دیپلماسیهای عمومی، نظیر دیپلماسی آشپزی و سیاست غذایی، مرتبط است که هدف آن تسهیل تفاهمهای فرهنگی و همکاریهای بیندولتی است.
در تاریخ، غذا نقش بسزایی در برقراری ارتباطات دیپلماتیک داشته و بسیاری از کشورها با برگزاری جشنوارهها و کمپینهای غذایی در تلاشند تا فرهنگ و هویت خود را به جهانیان معرفی کنند. بهعنوان مثال، کره جنوبی با راهاندازی کمپینی حول محور «کیمچی»، غذا را به ابزاری برای تقویت هویت ملی و ارتباط با سایر کشورها تبدیل کرده است.
همچنین، غذا میتواند احساس وحدت و غرور ملی را در کشورهای درگیر در بحرانهای داخلی تقویت کند. این در حالی است که بسیاری از کشورها از دیپلماسی غذایی نه تنها بهعنوان یک استراتژی سیاسی، بلکه بهعنوان یک جاذبه گردشگری نیز بهرهمند میشوند.
بهطور کلی، دیپلماسی غذایی باید بهعنوان پلی برای ارتباط با مردم نگریسته شود. در حالی که برخی کشورها از این ابزار بهخوبی استفاده میکنند، ایران هنوز در این زمینه نیاز به تلاش بیشتری دارد تا از پتانسیلهای موجود در فرهنگ غذایی خود بهعنوان ابزاری برای ایجاد ارتباطات مثبت و سازنده استفاده کند.
